hu_small_navy.gif (1183 Byte)

 

 

 

ΟΧΙ

Που 'ναι ένας φίλος, ένας ελευτερωτής?

Που 'ναι αγάπη, συμπόνια,

Που διαρρηγνύει το κρανίο,

Του αρπάζει το κολασμένο, το μυαλό

Και το δίνει στις κορώνες.

 

Που 'ναι αγάπη, συμπόνια,

Που ανοίγει το στήθος

Και στους μεγάλους ποντικούς ταïζει

Αυτή τη δειλή καρδιά,

Σκοτώνει ψευτική ελπίδα.

Δε θέλω πιά

 

 

 

ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΩ ΛΟΓΙΑ

Δεν βρίσκω λόγια

δεν βρίσκω λόγια

Που θα μπορούσαν να εκφράσουν

πόσο πολύ σε αγαπώ.

 

Ανίκανος να κάνω,

ανίκανος να κάνω

Την πράξη στο σωστό καιρό, που δείχνει

τόσο πολύ σε αγαπώ.

 

Όμως κάποτε,

σε εντελώς ευτυχισμένες στιγμές

ψαύονται δύο ψυχές,

τέσσερεις βραχίονες,

προσθέτουν δύο στόματα τόσο πολύ αγάπη,

πως όλος ο κόσμος που μπορεί να το δεί,

τρέμει και ονειρεύεται,

 

να ήταν εγώ και εσύ

 

 

 

 

ΑΓΚΑΛΙΑ

 

 

Ομοφωνία

 

Χαμόγελα στάζει στο στήθος

Αστέρια, φωτεινά,

Στο φως τους πνίγονται οι φόβοι.

Λόγια, γλυκά σαν ονείρατα απ' όπια

Περικαλύπτουν θερμά την πεινασμένη ψυχή.

Πομφόλυγα χέρια αρίζουν χαïδευτικά στο λαδωμένο δέρμα

Χείλια, σαν δροσώδη χορτάρια ραντίζουν

Μούρη, στήθος και κοιλιά.

Μιά ψυχή, αγαπώντας είναι γύρω μου

Διαπερνάει του δέρματος τους πόρους,

Σφύζει στις φλέβες,

Βουτάει καρδιά και μυαλό μέσα σε φωτεινό χλοερό.

 

Ένας ήλιος εκρηγνύεται στη κοιλιά

 

 

Προηγούμενη Σελίδα up επόμενη σελίδα