hu_small_navy.gif (1183 Byte)

ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ

 

δ'

ΕΝΑ το χελιδόνι
Γιά να γυίσει ο ήλιος
Θέλει νεκροί χιλιάδες
Θέλοι κι οι ζωντανοί

Θε μου Πρωτομάστορα
Θε μου Πρωτομάστορα

Πάρθηκεν από Μάγους
Τό 'χουνε θάψει σ' ένα
Σ' ένα βαθύ πηγάδι
Μύρισε το σκότα

Θε μου Πρωτομάστορα
Θε μου Πρωτομάστορα

Σάλεψε σαν το σπέρμα
Το φοβερό της μνήμης
Κι όπως δαγκώνει αράχνη
Έλαμψαν οι γιαλοί

Θε μου Πρωτομάστορα
Θε μου Πρωτομάστορα

X
X
X
X

X
X

X
X
X
X

X
X

X
X
X
X

X
X

κι η Άνοιξη ακριβή
θέλει δουλεία πολλή
νά 'ναι στους Τροχούς
ωα δίνουν το αίμα τους.

μ' έχτισες μέσα στα βουνά
μ' έκλεισες μες στη θάλασσα!

το σώμα του Μαγιού
μνήμα του πέλαγου
τό 'χουνε κλειστό
δι κι όλη η Άβυσσο.

μέσα στις πασχαλιές και Συ
μύρισες την Ανάσταση!

σε μήτρα σκοτεινή
έντομο μες στη γη
δάνγωσε το φως
κι όλο το πέλαγος.

μ' έζωσες τις ακρογιαλιές
στα βουνά με θεμέλιωσες!

ζ'

ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ήλιε νοητέ
μη παρακαλώ σας μη

Αετόμορφα έχει τα ζηλά βουνά
και τα σπίτια πιό λευκά

Της Ασίας αν αγγίζει από τη μιά
στον αιθέρα στέκει να 

Και δεν είναι ξένου λογισμός
μόνο πένθος αχ παντού

Τα πιλρά μου χέρια με τον Κεραυνό
τους παλιούς φίλους καλώ

Μά' χουν όλα τα αίματα ξαντιμεθεί
και στον έναν ο άλλος μπαί

Της Διαιοσύνης ήλιε νοητέ
μη παρακαλώ σας μη

X
X

X
X

X
X

X
X

X
X

X
X

X
X

και μυρσίνη συ δοξαστική
λησμονάτε τη χώρα μου!

στα ηφαίστεια κλήματα σειρά
στου γλαυκού το γειτόνεμα!

της Ευρώπης λίγο αν ακουμπά
και στη θάλασσα μόνη της!

και δικού της μήτε αγάπη μιά
και το φως ανελέητο!

τα γυρίζω πίσω απ' τόν Καιρό
με φοβέρες και μ' αίματα!

κι οι ποβέρες αχ λατομηθεί
νουν εναντίον οι άνεμοι!

και μυρσίνη συ δοξαστική
λησμονάτε τη χώρα μου!

η'

 

ΓΥΡΙΣΑ τα μάτια

X

δάκρυα γιομάτα

κατά το παραθύρι

Και κοιτώντας έξω

X

καταχιονισμένα

τα δέντρα των κοιλάδων

Αδελφοί μου, είπα 

X

ως κι αυτά μιά μέρα

κι αυτά θα τ' ατιμάσουν

Προσωπιδοφόροι

X

μες στον άλλον αιώνα

τις θηλιές ετοιμάζουν


Δάγκωσα τη μέρα

X

και δεν έσταξε ούτε

σταγόνα πράσινο αίμα

Φώναξα στις πύλες

X

κι η φωνή μου πήρε

τη θλίψη των φονιάδων

Μες στης γης το κέντρο

X

φάνηκε ο πυρήνας

που όλο σκοτεινάζει

Κι η αχτίδα του ήλιου

X

γίνηκεν, ιδέστε

ο μίτος του Θανάτου!


Ω πικρές γυναίκες

X

με το μαύρο ρούχο

παρθένες και μητέρες

Που σιά στη βρύση

X

δίνατε να πιούνε

στ' αηδόνια των αγγέλων

Έλαχε να δώσει

X

και σε σας ο Χάρος
τη φούχτα του γεμάτη

Μες απ' τά πηγάδια

X

τις κραυγές τραβάτε
αδικοσκοτωμένων


Τόσο δεν αγγίζουν  

X

η φωτιά με το άχτι
που πένεται ο λαός μου

Του Θεού το στάρι

X

στα ψηλά καμιόνια
το φόρτωσαν και πάει

Μες στην έρμη κι άδεια

X

πολιτεία μένει
το χέρι που μονάχα

Με μπογιά θα γράψει

X

στους μεγάλους τοίχους
ΨΩΜΙ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Φύσηξεν η νύχτα 

X

σβήσανε τα σπίτια
κι είναι αργά στην ψυχή μου

Δεν ακούει κανένας

X

όπου κι αν χτυπήσω
η μνήμη με σκοτώνει

Αδελφοί μου, λέει

X

μαύρες ώρες φτάνουν
ο καιρός θα δείξει

Των ανθρώπουν έχουν

X

οι χάρες μιάνει
τα σπλάχνα των τεράτων

Γύρισα τα μάτια

X

δάκρυα γιομάτα
κατά το παραθύρι

Φώναξα στις πήλες

X

κι η φωνή μου πήρε
τη θλίψη των φονιάδων

Μες στης γης το κέντρο

X

φάνηκε ο πυρήνας
που όλο σκοτεινάζει

Κι η αχτίδα του ήλιου 

X

γίνηκεν, ιδέστε

ο μίτος του Θανάτου!

 

 

10

 

         ΑΧΙΟΝ ΕΣΤΙ το αναίτιο δάκρυ
ανατέλλοντας αργά στα ωραία μάτια
        των παιδιών που κρατιούνται χέρι-χέρι
των παιδιών που κοιτάζουνται και δε μιλιούνται

        Των ερωτών το τραύλισμα πάνω στα βράχια
ένας φάρος που εκτόνωσεν αιώνων θλίψη
        το τριζόνι το επίμονο καθώς η τύψη
και στο μάλλινο έρημο μέσα στ' αγιάζι

        Ο στυφός μες στα δόντια επίορκος δυόσμος
Δύο χείλη που αδύνατο να στέρξουν ­ και ώμος
        το "αντίο" στα τσίνορα που λίγο λάμπει
και μετά ο γιά πάντοτε θολός κόσμος

        Το αργό και βαρύ των καταιγίδων όργανο
στην καταστραμμένη του φονή ο Ηράκλειτος
        των φονιάδων η άλλη πλευρά η αθέατη
το μικρό "γιατί" που έμιενε αναπάντητο

        ΑΧΙΟΝ ΕΣΤΙ το χέρι που επιστρέφει
από φόνο φριχτόν και τώρα ξέρει
        ποιός αλήθεια ο κόσμος που υπερέχει
ποιό το "νυν" και ποιό το "αιέν" του κόσμου:

        ΝΥΝ το άγριμι της μυρτιάς   ΝΥΝ η κραυγή του Μάη
ΑΙΕΝ η άκρα συνείδηση   ΑΙΕΝ η πλησιφάη

        Νυν νυν η παραίσθηση και του ύπνου η μιμική
Αιέν αιέν ο λόγος και η Τρόπις η αστρική

        Νυν των λεπιδοπτέρων το νέφος το κινούμενο
Αιέν των μυστηρίων το φως το περιιπταμένο

        Νυν το περίβλημα της Γης και η Εξουσία
Αιέν η βρώση της Ψυχής και η πεμπτουσία

        Νυν της Σελήνης το μελάγχρωμα το ανίατο
Αιέν το χρυσοκύανο του Γαλαξία σελάγισμα

        Νυν των λαών το αμάλγαμα και ο μαύρος Αριθμός
Αιέν της Δίκης το άγαλμα και ο μέγας Οφθαλμός

        Νυν η ταπείνωση των Θεών   Νυν η σποδός του Αντρώπου
Νυν  Νυν το μηδέν

                        και Αιέν ο κόσμος ο μικρός, ο Μέγας!

 

 

 

Προηγούμενη Σελίδα up επόμενη σελίδα