hu_small_navy.gif (1183 Byte)

Ποίηση

Μια προσωπική τιμητική εκδήλωση στον Ελύτη

Ποίηση για εμένα ήταν πάντα (η σχεδόν πάντα) ώθηση και κάτι που μου έδειξε κατεύθυνση, αυτό σημαίνει: ήτανε πάντα η ποίηση, που μου άνοιγε καινούργιες πιθανότητες και καινούργιες κατευθύνσεις. Αυτό το άνοιγμα είναι μία βασική λειτουργία της ποίησης. Μπορεί και πρέπει να μας δείχνει τον εσωτερικό και τον εξωτερικό μας κόσμο σε όλα τα χρώματα: από το άχαρο γκρι μέχρι το αστραφεστερό πράσινο. Πρέπει να μας οδηγεί πιό πάνω από τους εαυτούς μας, πιό πάνω από τους περιορισμούς και της πνιγμένες άποψεις μας.

 

 


Ό ποιητής που τα κατάφερνε καλύτερα απ' όλους (κατά την δική μου γνώμη):

Οδυσσέας Ελύτης

 

Xellidoni 1609 KB

Biography

Το πραγματικό του όνομα είναι Οδυσσέας Αλεπουδέλης και γεννήθηκε το 1911 στο Ηράκλειο της Κρήτης, αλλά η καταγωγή του ήταν από την Λέσβο. Το 1914 η οικογένεια Αλεπουδέλη εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Εκεί έκανε τις εγκύκλιες σπουδές του ο νεαρός Οδυσσέας και στη συνέχεια άρχισε πανεπιστημιακές σπουδές στη Νομική Σχολή που τις εγκατέλειψε το 1936 για να υπηρετήσει τη θητεία του στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών της Κέρκυρας.

Στα Γράμματα ο Ελύτης εμφανίστηκε το 1935, δημοσιεύοντας ποιήματά του στο περιοδικό "Τα Νέα Γράμματα" που συγκέντρωνε τους περισσότερους λογοτέχνες της καλούμενης "Γενιάς του Τριάντα". Η γνωριμία του τον ίδιο χρόνο με τον Ανδρέα Εμπειρίκο ενίσχυσε τις επαναστατικές υπερρεαλιστικές του απόψεις. Ποτέ όμως ο ίδιος δεν υπέταξε την ποίησή του στην υπερρεαλιστική τεχνική.

Κατά την ιταλική επίθεση το 1940 κατά της Ελλάδας στρατολογήθηκε και πολέμησε στο μέτωπο της Αλβανίας. Στην κατεχόμενη Αθήνα έγραψε τον Ηλιο τον πρώτο και τα πρώτα σημαντικά πεζά του.

Από το 1948 ως το 1951 πραγματοποίησε διάφορα ταξίδια στη δυτική Ευρώπη, με ορμητήριο το Παρίσι, όπου, μέσα στο εχθρικό γι' αυτόν κλίμα της υπαρξιακής στράτευσης, στερεώθηκαν οι δικές του πεποιθήσεις, αυτές που διακυρύσσονται στο Αξιον Εστί.

Το 1969 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου, ανάμεσα στο σύνθημα "η φαντασία στην εξουσία" που εξήγγειλε η επανάσταση του Μάη, και τη δυσφορία για την Απριλιανή δικτατορία στην Ελλάδα, έγραψε τα ποιήματα Το φωτόδεντρο, Το μονόγραμμα, Ο ήλιος ο ηλιάτορας, Τα ρω του έρωτα.

Στην Αθήνα επέστρεψε το 1971. Την περίοδο αυτή και ως την βράβευσή του το 1979 από τη Σουηδική Ακαδημία με το Βραβείο Νόμπελ, έγραψε πεζά κείμενα για το Θεόφιλο (Ο ζωγράφος Θεόφιλος,1973), τον Παπαδιαμάντη (Η μαγεία του Παπαδιαμάντη,1974), τον Εμπειρίκο (Αναφορά στον Ανδρέα Εμπειρίκο,1979) και το "σκηνικό ποίημα" Η Μαρία Νεφέλη (1978).

Πριν και ύστερα από το διεθνές βραβείο, ανακηρύχτηκε διδάκτορας από διάφορα πανεπιστήμια, όπως της Θεσσαλονίκης (1975), του Παρισίου (Σορβόνη, 1980) και του Λονδίνου (1981).

Άλλα έργα του: Ασμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας (1945), Καλοσύνη στις λυκοποριές (1947), Αλβανιάδα (1962), Ετεροθαλή (1974), το Σηματολόγιον (1977), Τρία ποιήματα 'Με σημαία ευκαιρίας' (1982), το Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου (1984), μια σύνθεση-μετάφραση των σωζόμενων αποσπασμάτων της Σαπφώς με τίτλο Σαπφώ, ανασύνθεση και απόδοση (1984), Αποκάλυψη του Ιωάννη (1985),και ο Μικρός Ναυτίλος (1985).

Ποιήματα του μελοποιήθηκαν από τους Μ.Χατζιδάκη, Μ.Θεοδωράκη, Γ.Μαρκόπουλο κ.ά.
Τα έργα του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, αγγλικά, ιταλικά, γερμανικά, ισπανικά, και σε άλλες γλώσσες.

Πέθανε το 1996 σε ηλικία 85 ετών.

 

 

Έργα

Φώνικα ντοκουμέντα

Φωτογραφίες

Προηγούμενη Σελίδα up επόμενη σελίδα