hu_small_navy.gif (1183 Byte)

 

Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου

 

 

 

ΤΕΤΑΡΤΗ, 1

 

ΟΛΟΕΝΑ Τ'ΑΛΟΓΑ μασούν λευκά σεντόνια κι

ολοένα εισχωρούν θριαμβευτικά μέσα στην Απειλή . 

 

Δρύς, οξιές, βαλανιδιές, ακούω να σέρνονται στη σκεπή

της παλιάς καρότσας όπου ρίχθηκα όπως όπως να φύγω.

Ξαναπαίζοντας ένα έργο που γυρίστηκε κάποτε

στα κρυφά και πάλιωσε χωρίς να το έχει δεί κανένας.

 

Γρήγορα. Προτού ξεθωριάσουν οι εικόνες. Η σταματήσουνε

άξαφνα - κι η ταινία φθαρμένη κοπεί.

 

 

 

ΠΕΜΠΤΗ, 9

 

ΘΑ 'ΝΑΙ ΚΑΠΟΙΟ από κείνα τα σπίτια στον κισσό

τα κλειστά κι ακατοίκητα πού 'λυσε το λουρί

από τ' αποτρόπαια γεγονότα μέσα του

 

Και νιώθεις τώρα ν' αμολιούνται πάνω σου τα ουρλιάσματα

κείνες τις πρώτες δαγκωνιές από την εποχή του Αδάμ

τις μασέλες του γέροντα που τολμούσε ακόμη ν' αγαπάει

και πυσούσε ακούραστος τις μυστικές φιλύρες του 

κάποια νύχτα ευπαθή του Απρίλη.

 

Αυτά που πάνε τώρα ωα σε γονατίσουν

πάνε πάλι ωα σε κυλήσουν στα αίματα.

 

 

 

ΤΕΤΑΡΤΗ, 15

 

ΠΡΟΧΩΡΟ ΜΕΣ' ΑΠΟ ΠΕΤΡΙΝΑ κεριά και γυναίκες που

κρατάν μισοφέγγαρα. Ο Θεος λείπει. Αυτός ο κήπος 

δεν έχει τέλος και κανείς δεν ξέρει τι τον περιμένει.

 

Κάθε όνομα φέγγει για λίγο μες στα σκοτεινά κι ύστερα 

σβήνει και χάνεται.

 

     

 

ΤΕΤΑΡΤΗ 15 β

 

ΑΝΟΙΓΕ ΤΟΝ ΑΕΡΑ του κήπου κι έβλεπες τα μαλλιά

της να φεύγουν αριστερά. Ύστερα μετατοπιζότανε πάνω

στο τέμπλο, λυπημένη, κρατώντας στην αγκαλιά

της πολλές μικρές άσπρες φλόγες.

 

Ήταν μιά εποχή γεμάτη επαναστάσεις, ξεσηκωμούς,

αίματα. Θα 'λεγες ότι μονη αυτή συντηρουσε τη

διάρκεια των πραγμάτων από μακριά.

 

Όμως από κοντά ήταν απλώς μιά ωραία γυναίκα που

μύριζε κήπο.

 

Προηγούμενη Σελίδα up επόμενη σελίδα